Rain Forest czyli o tym jak Biżuteryjki grają razem z Wielką Orkiestrą Świątecznej Pomocy

Zacznę zdjęciem finalnym i najważniejszym w tej chwili linkiem czyli linkiem do aukcji na rzecz Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy ale poniżej opowiem Wam historię trwającej pół roku współpracy kilkunastu artystek z całej Polski.

Link do aukcji - KLIK

A jak to się wszystko zaczęło i gdzie? A zaczęło się u mnie od wiadomości od Bożeny. Był czerwiec, gorąco, siedziałam w pracowni i lepiłam grzyby, ptaszki, leśne motywy.
Telefon brzdęknął i przeczytałam:

"Hej, piszę w sprawie Biżuteryjek dla WOŚP, robimy srebrny wędrujący naszyjnik Czy masz ochotę się przyłączyć? Temat - dżungla amazońska. Zrobiłabyś ceramiczny kaboszon?" 

Nie trzeba było mnie namawiać. 

Po pierwsze przemyślałam temat, poszukałam inspiracji, poczytałam co rośnie, co żyje w Amazonii by gafy nie było i stanęło na małej żabce. Jadowitym drzewołazie.

Ulepiona, wysuszona żabka wśród liści powędrowała do pieca a po wypaleniu stała się całkiem biała. Aż się prosiła o soczyste kolory.

Rozważałam różne kombinacje. Wiadomo wokół zieleń, ale jaką żabę? Możliwych kombinacji kolorów było sporo. Czerwona, żółta, żółta z plamkami, turkusowa, może zielona? Odrzuciłam czerwony i żółty bo czasem brzydko wychodzą a choć to było dopiero lato to wiedziałam że czasu wcale dużo nie ma i nie mogę wszystkiego zaczynać od nowa. Odrzuciłam te mniej kontrastowe kolory, kusił mnie żółty z łatkami.

Ale ten żółty też bywa trudny, łatki raz wychodzą subtelnie, raz znikają a czasem są przesadnie duże. 

Po analizie szkliw które nadają się na żabę padło na różowy wierzch i beżowe gardełko.

A potem znów do pieca, nerwy przy otwieraniu i westchnienie ulgi - była dokładnie taka jaką chciałam żeby była.

Teraz tylko ją spakować i posłać w drogę.

Tu możecie przeczytać, zobaczyć moją relację na FB Biżuteryjek - KLIK

***

Kaboszon z żabą ruszył w drogę i w pierwszej kolejności dotarł do Gosi B. która po pierwsze przygotowała dla żaby oprawę by ceramika była bezpieczna ale też nadała tej oprawie roślinny charakter. pojawiają się pierwsze srebrne listki, kamienie jak krople wody odbijające słońce, pnącza...
Tu poczytacie słowami Gosi jak wyglądała ta praca - KLIK



***
Później całość ruszyła dalej i wylądowała w rękach Magdy która stworzyła ze srebra kolejne zwierzątko. Z lian nawiązujących do oprawy Gosi zerka na nas piękna papuga.
Tu poczytacie co własnymi słowami napisała Magda - KLIK



***

Dalej w drogę! Do Uli która robi cuda z tytanu i dokładnie tego materiału użyła do zrobienia soczyście kolorowych motyli. 



A potem szybko do Agaty po kolejne rośliny i zwierzątka. Pojawiły się subtelne srebrne paprocie i a na nich przyczajony kameleon.



Opowieść Uli i Agaty o powstawaniu ich elementów przeczytacie w tym miejscu - KLIK

***

I już cały zestaw pędzi dalej. 
Teraz do Alicji gdzie powstało stylizowane, mozaikowe pióro papugi. 



A potem do Agnieszki która pomyślała o tym że żaba i kameleon to już długo w drodze, głodne mogą być ;)

Zatem wśród roślin pojawia się srebrny owad.



Opowieści Alicji i Agnieszki o ich części pracy możecie przeczytać tu - KLIK

***

Teraz trochę cofamy się w czasie.
Ceramiki w tym projekcie pojawiło się więcej ale wędrowała ona z wszystkimi elementami i czekała na swój czas. 
Anna przygotowała piękne kaboszony pokryte krystalicznymi szkliwami idealnie nawiązującymi do kolorystyki całości.



I właśnie jeden z takich elementów wykorzystała Ewa, która oplotła całość w roślinne zawijasy i w węża ;) Ciekawe czy jadowity.



Co o swojej pracy napisały Anna i Ewa można przeczytać tu - KLIK

***

Nawiązania, zaplątania. Kolejny przystanek u Agnieszki która nawiązała kształtem swojego elementu do pracy Alicji i mamy ametystową buźkę (czyżby przedstawiciel jakiegoś amazońskiego plemienia?) oprawioną w srebrne filigrany.



Dalej pędzimy (bo to już jesień!) do Kornelii która w swojej pracowni stworzyła srebrny element z motywem roślinnym z bursztynem, ametystem i granatem.



Jak się dziewczynom pracowało możecie przeczytać tu - KLIK

***

Szybko, szybko bo czasu coraz mniej. Najpierw do Danki, która z cieniowanego agatu, turkusowej łezki i srebra stworzyła orchideę.



A potem do Ani która nawiązała do elementu Kornelii i ze srebra zrobiła element kwiatowy (na zdjęciu jeszcze w wersji surowej.



Co Danka i Ania napisały o swojej pracy przeczytacie tu - KLIK

***

A potem całość pędzi pociągiem, w drugi dzień Świąt, przez całą Polskę do Moniki.
Monikę czekała trudna praca. Złożyć wszystkie elementy w całość, tak by naszyjnik dobrze się układał, dobrze wyglądał, zakuć ceramikę, nadać spójny charakter, dodać kilka detali - zobaczcie liście monstery tuż obok żaby, zrobić zapięcie, dostarczyć całość do fotografa a miała na no minimalną ilość czasu.
Monika tak to opisała - KLIK




***

Taki naszyjnik nie może powędrować w świat w byle czym.
Pasujące pudełko przygotowała Agata nawiązując do kolorystyki i tematyki.



***

I tak oto nasz naszyjnik RAIN FOREST był gotowy. Przemierzył na oko 4200 km (w aukcji jest ciut zaniżona ilość wpisana ;)), przeszedł przez ręce 14 osób z całej Polski, wędrował jakieś pół roku.

Pomknął jeszcze na chwilę do gliwickiej palmiarni na zdjęcia. Rety jaki ładny soczysty papirus tam rośnie! Mój przy nim biednie wygląda ;) ostatnio nieźle dostał w kość, ale już o niego dbam. 



Jak powstały zdjęcia? O tym przeczytacie tu - KLIK

Fotografie: Janusz Żołnierczyk
Organizacja: Agata Ciecko
Modelka: Adrianna Kurowska 
MUA: Lip Lady
Fryzura: Katarzyna Przełożny- Stylistka Fryzur 
Sukienka: Suknie ślubne Barbara Zawalska
Egzotyczna sceneria: Palmiarnia Gliwice

***

No i teraz spoglądając na Was z mojej prywatnej, domowej dżungli, jeszcze z "gołą" żabką w ręku zapraszam Was do licytowania, jeśli to niemożliwe (suma rośnie - rety jak się cieszę!) to do szerzenia wieści o naszej pracy, udostępniania liku do aukcji, do postów z FP Biżuteryjek, lub mojego, komentowania, lubienia. Niech będzie o nim głośno, niech zagra pięknie dla Orkiestry.



Chyba pierwszy raz napisałam tak piekielnie długi wpis. Mam nadzieję że dotrwaliście do końca. Komu się udało ten pisze "kumam" ;)

Zimowy kot

No i jakoś tak wyszło, że dawno nic nie pisałam, dopadły mnie różne sprawki rodzinne, troszkę udało mi się w tym czasie porysować - możecie na Facebooku zobaczyć dwa rysunki z drzewami. Udało mi się też oprawić w koraliki majolikowego kota i w ostatnich dniach, kiedy na chwilę wróciłam do pracowni, dodać rzemienie i zapięcie.

Całość biało-niebieska kojarzy mi się z zimowym, śnieżnym dniem. Albo z holenderskimi kafelkami ;)

A na deser życzę Wam pięknych Świąt.

Wracam wkrótce.
:)

Kajtek nie lubi zbierać grzybów...

"Kajtek nie lubi zbierać grzybów. Kajtek lubi kontemplować"

Mieliśmy psa, póki sił mu starczało bardzo lubił chodzić po lesie za to niemiłosiernie nudził się gdy zbieraliśmy grzyby. Toba natychmiast szukał sobie jakiegoś fajnego badyla do obgryzania.

Kajtek, piesek na rysunku, z całą pewnoscią ma podobnie. Grzyby to nie jego bajka za to bardzo lubi usiąść pod drzewkiem, przyglądać się okolicy, zamyślić się porządnie.

Rysunek na beżowym papierze - kiedyś uda mi się złapać ten kolor papieru na fotkach, obiecuję.

A na rysunku, jak widać, zamyślony mały piesek w ciepłym swetrze, usiadł pod bukiem.

Uda się Wam wypatrzyć wszystkie grzyby? A może nawet rozpoznacie ten jeden gatunek którego nie wymyśliłam?

W bukowym lesie.

Jakiś czas temu, może nawet więcej niż rok, krążył po sieci film o grzybach. Trafiałam na niego to tu to tam, czasem mi go ktoś podsyłał (tu do obejrzenia). Miałam chęć na nawiązanie do tego grzyba który ma taką malowniczą, ażurową spódniczkę. Wiedziałam do jakiej rodziny należy, wiedziałam co to za gagatek ale ten ażur kusił. 

Wciąż nie mam dobrego pomysłu jak taki ażur zrobić w grzybku w większym formacie ale końcu wykombinowałam jak nawiązać do tej struktury w naszyjniku. 

W czerwcu ulepiłam oczko z grzybkiem, w lipcu poszkliwiłam i od tamtej pory czekało na oprawienie.

Być może jeszcze trochę by poczekało bo miałam całkiem inne plany na pracę w ten weekend, gdyby nie zbiegi okoliczności. W piątek poszłam na spacer na pewien pagórek porośnięty bukami. Zabrałam ze sobą aparat planując polowanie na grzyby. I przyznam Wam że było na co polować! Na pewno wrzucę sporo zdjęć na Instagrama. 

Na samym końcu, kiedy już postanowiłam wracać do domu znalazłam wśród bukowych liści Sromotnika smrodliwego Phallus impudicus. Wiem jak to brzmi. Tak samo zazwyczaj wygląda i pachnie. 

Ale są ciekawe. Mają niezwykłą strukturę, tym bardziej gdy już owady wyjedzą galaretowatą masę z zarodnikami.
Zresztą zobaczcie poniżej.

Gdy go zobaczyłam wśród tych bukowych liści to już wiedziałam że zajmę się gdy wrócę do domu tym kawałkiem ceramiki na którym jest podobny grzybek a otoczenie jest takie bukowe.
Wiem, że to dość dziwna inspiracja ale powstrzymać się nie mogłam ;)

Dziś znów byłam w tym samym miejscu. 

Grzyb już "opędzlowany" przez owady prezentuje się nieco inaczej. 

:)

Teodor - Broszkot.

Jesień przyszła, nie da się tego przegapić. Pojawiły się grzyby, chłodek, deszcze, liście zmieniają barwę i w swetry chętnie się otulamy.

Z tego powodu uszyłam, wydziergałam prototyp nowej rodziny Broszkotów na miękko.
Teraz tylko zastanawiam się czy się spodoba i czy moc mnie nie opuści i rodzina powstanie ;)

Broszkot to kot który jest broszką. 

Jedyne twarde elementy to zapięcie, oczęta z cekinów i usztywnienie "ciała" obszyte tkaninami.

Teodor dokładniej skała się z kilku tkanin (jedwab, bawełna, wełna) oraz swetra który mu wydziergałam z włóczki najprawdopodobniej wełnianej (nie znajdę składu na pewno bo to skarby z dawnych czasów ale tak na oko, dotyk to wełna)

Choć nie jest bardzo mały (wzrost - 8 cm, szerokość - 5 cm) to jest bardzo lekki. Waży zaledwie 9 gramów. Nie obciąży swetra lub szala.

Ma jeszcze jedną ogromną zaletę - miziaste brzegi uszu. ;)

Kogo kusi mizianie uszu Teodora?

:D